bijna 5

Het is bijna zover, Daan wordt maandag 5.
Dit is afgelopen vrijdag op school uitgebreid gevierd en met daan als stralend middelpunt.
Hij heeft genoten!
De tractaties vond hij het einde, de aandacht geweldig en je zag hem groeien, ter plekke...
zomaar ineens een heel stuk groter en wijzer.....

De nieuwe fiets die hij voor zijn verjaardag krijgt is vandaag opgehaald, evenals de Cars-taart, de slingers en ballonnen en de rest van de kadootjes. De koelkast ligt vol hapjes en zijn verjaardagskleren zijn in huis.....

wat rest is de stilte voor de storm!

mijlpaal!

Vandaag was weer een dag van mijlpalen voor Daan...
Voor het eerst op schoolreisje was mijn ( niet meer zo) kleine man. Zonder ons een hele dag op pad. Naar het sprookjesbos...
Was hij vorig jaar nog bang van alle bewegende poppen daar, hij zweerde daar nu niet meer bang van te zijn. Papa mocht niks tegen juf zeggen over zijn angsten van bewegende figuren, dat wilde hij echt niet...
Nee, hij was niet meer bang!
Wij hielden ons hart vast, Daan zonder ons....
met een vreemde mama in een groepje met voor hem enge figuren..........
Maar het is goed gegaan, Daan heeft zich manmoedig over zijn angsten heen gezet, zat vol verhalen over de reus, de heks en de kabouters en wat hij echt niet durfde...
Heeft hij netjes tegen de mama gezegd en die bleef bij hem!
Een mijlpaal voor ons mannetje!

stoom

We hadden Daan dit lange vrije weekend een uitje beloofd, we zouden donderdag al weg gaan, maar mijn ziekzijn gooide roet in het eten.
Vandaag alsnog de trein gepakt en zijn we naar Hoorn geweest voor het stoomfestival.
Daan en ruud hebben samen 1 grote liefde en dat is het spoor en alles wat erbij hoort...
Vooral stoomtreintjes zijn favoriet en beiden hebben hun hart op kunnen halen aan de stoomlocomotiefjes in Hoorn.
Een kleine samenvatting:

een lang weekend vrij.....

ik baal als een stekker;
had mezelf voor een kapitaal aan nieuwe scrapspul kado gedaan...
Zou heerlijk gaan scrappen, met Daan op pad en op fotojacht...
en dan...

Beland ik in de lappenmand....
zucht....

maar ondanks de misere, het niet doorgaan van uitjes heb ik wel nog wat kunnen scrappen, gelukkig!
Woensdag heeft mijn schoonzus Daneman opgehaald voor een dagje samen en heb ik mezelf opgesloten met mijn neiuwe goodies:

publicatie

Gister bij de post kwam hij eindelijk. Het Scrapbook Dimensions Magazine met daarin een pagina van mij.
Wat een fijn gevoel is dat toch....
Was al haast vergeten hoe het is om gepubliseerd te worden en je naam in een tijdschrift te zien staan...
en..
dit is de eerste keer in een amerikaans tijdschrift!
Een feestje waard, denk ik zo!

het mooie weer...........

is over. Het weekend voolde al een stuk kouder en vandaag...
Regent het pijpestelen!
En wat moet je dan doen?
Het is even wennen, de dagen weer binnenshuis door te brengen.
Maar met de vele foto's van de afgelopen maand is het niet moeilijk je tijd te vullen!







en nog een minialbum, gemaakt voor de verjaardag van de moeder van Daans viendje N.
Ik heb een grote hoeveelheid foto's van haar kinderen gemaakt, vooral van N. omdat hij veel samen speelt met Daan. Maar ook van R. heb ik de nodige foto's, dus dat vroeg om een speciaal album!

zuiderzeemuseum

De laatste dag van de vakantie hebben we doorgebracht in het Zuiderzee museum in Enkhuizen. Mooi weer, 2 jochies vol energie en een hoop te zien. Dat waren de ingredienten voor een fijen middag!
Daan en vriendje N. hebben genoten. Eerste de trein, voor N. een feestje wat hij niet vaak meemaakt, daarna de boot en toen lekker in het zonnetje in het buitenmuseum!
Er was veel te zien, ook voor ons en hoewel Daan nog steeds wat bangig is was het geslaagd. Daarna nog patatjes gegeten op het terras van station Enkhuizen en toen met 2 merg moeie kindjes naar huis. N. zou blijven slapen, maar dat lukte tot Daans verdriet niet. het mannetje kreeg ernstige heimwee en is opgehaald door zijn moeder....

ik en mijn hondjes

Nu ja...
hondjes?
Knoerten van bakbeesten zijn het eigenlijk. Als je naast je zitten komen ze dik tot je schouder. Als ze rechtop staan leggenz e met gemak hun pootjes op je schouders en
Daan is nog altijd een stuk kleiner en lichter dan deze 2.
Maar in hun hart....
zijn het schoothondjes van mini formaat die het liefst de hele dag bij je liggen.

snuffie

Eindelijk weer eens een lootje gemaakt. Ik had het gemist, het scrappen.
Het kwam er niet van.
Mooi weer, weinig energie in de avonden en Daans perikelen maakte dat het scrappen op een erg laag pitje kwam te staan........
Soms heb je gewoon geen puf en inspiratie en lijken de verhalen die je wilt vertellen in je kleine teen gezakt. Ze zijn er wel, maar onbereikbaar wanneer je ze wilt gebruiken. Maar hier ben ik blij mee!

smoesjes en zo meer.....

Daan heeft eigenlijk nergens meer last van, snoept weer ouderwets en mocht vanavond kiezen wat hij wilde eten....
Meneer had echter teveel gesnoept vandaag en lustte niks meer....
En heeft het smoezen verzinnen ontdekt..
Maar jammer voor hem.....
Gaan wij wat langer mee!


“mama… ik hoef niks meer…

Ben ZOOOOOOO moe”

“mama, ik moet plassen”

“Mama, het doet zeer aan mijn keeltje”


Maar…
Even voor het eten was er niks aan de hand, meneer rende vrolijk rond, en geen keelpijn en niks niet moe....

Dus....

Onder groot protest ging Daneman om half 6 naar bed.....
Brullend dat hij niet moe was....
En toen ik zei dat zijn keel morgen maar even rust moest hebben...
Geen snoepjes en geen sinas....
Brulde hij nog harder dat zijn keel toch echt geen pijn meer deed:P


Daan is de afgelopen dagen ontzettend verwend, veel bezoekjes en nog meer kadootjes. Zijn verbandje op zijn arm mocht er echt niet af, die moest iedereen kunnen zien en werd dan ook te pas en te onpas getoond.
Je moet tenslotte wel kunnen laten zien dat je ook echt wel wat hebt.......
maar nu....
is alles normaal geworden en genieten we weer van het mooie weer, elkaar en Daans torenhoge sopraanstemmetje.....

even pauze van deze kant

het wil hier niet zo als ik wil.
Daan is al tijden aan het spoken, dat kost ons tonnen energie.
Zijn keelamandelen waren inmiddels zo groot geworden dat hij erg slecht sliep, moeilijk kon eten en weinig energie had voor leukere dingen.
Gister is het dan eindelijk gebeurd, zijn zijn amandelen geknipt en zijn oortjes doorgeprikt....
Na een lange dag in het ziekenhuis zijn we gistermiddag thuis gekomen met een erg beroerd mannetje!
zodra alles hier weer wat op de rails is volgend uitgebreidere evrslagen van de afgelopen weken.

Micky

Een nieuw lootje, deze keer van Micky. Ga maar weer eens een poosje verder met de honden foto's, er liggen er zoveel te wachten......

Rocky

ik mis haar...
Ik mis haar knuffels, haar geurtjes...
(niet de stank van de laatse maanden, maar eerder, het Rocky luchtje)
Ik mis haar speelsheid, haar blafjes....
Haar gekke dingen...
zoals niet luisteren als het nodig was; het wegkruipen als de fietsen tevoorschijn kwamen; het onverstoorbare negeren van Ruud, maar gelijk aankomen als ik thuis kwam...
Het was gewoon mijn hondje, een eenpersoonshondje...
Een hondje zoals je maar zelden treft; geen 13 in een dozijn hondje, maar een eigenzinnig, pinnig dametje....
Dat voor mij zo lief was en overal mee naar toe ging, wij tegen de wereld.....
Ze is er alweer bijna 2 jaar niet meer..
Ik heb een nieuwe hond, even eigenzinnig, even lief en luistert nu stukken beter...
Maar niet hetzelfde, dat kan niet....
Dus...
werd het tijd...
tijd om haar los te laten en een album te maken...
Speciaal voor haar!!!

5 jaar terug......

Liep ik rond met een erg dikke buik...
In een roze jurk met paars overgeval...
Ruud in pak....
Naar het gemeentehuis...
stralend weer...


en vandaag...
Is het wederom stralend weer en zijn wij 5 jaar getrouwd!
Wat een mijlpaal!
Nog eventjes en mijn kind is ook alweer 5 jaar oud. De tijd gaat me veel te snel. Het babietje dat 5 jaar terug nog in mijn buik zat te spartelen en veelvuldig de hik had, is een flinke, praatzieke, fantasierijke en ondernemende kleuter geworden die op school zit en afspreekt na school met vriendjes. Die uit school nog gauw even tijd heeft voor een koekje en dan met zijn monstertractor de speeltuin in duikt en je niet meer terug ziet als je niet zelf gaat kijken...

heerlijk buiten weer

Nu het echte voorjaarsweer zich heeft aangediend, brengen we weer veel tijd buiten door.
Althans...
Voor zover de wind het toestaat, want soms is het echt nog koud in de wind.
Maar we genieten.
Er gaat niets boven de eerste zonnestralen op je gezicht, de geurtjes van de eerste bloemen en het dartelen van van je kind en honden onder het genot van het voorjaarsweer. Alles voelt net dat beetje beter aan, smaakt net een beetje beter en iedereen is netd at beetje vrolijker....
We eten buiten, hangen in de tuin, Micky en ik trainen lekker weer op het veld en gaan met Daan op pad en vandaag was de speeltuin aan de beurt.
een paar van de leukste foto's van vandaag:




en deze is van eerder deze week, toen we voor de allereerste keer weer lekker buiten aten:

liftperiode

Mijn mojo is een beetje zoek...
Een klein beetje maar, met wat liften kom ik er wel en ben ik lekker aan het scrappen.
Het is niet hetzelfde als het gevoel van inspiratie dat je ehbt als je je mojo vol op in werking hebt, maar het is beter dan niets. Het is de weg terug naar mijn mojo, hoop ik.
Op het blog van Ali Edwards staat een workshop en daar heb ik me gister eens mee bezig gehouden. Het resultaat is een erg leuk mini album:

Een enerverende week

Woensdag heb ik Ruud naar het ziekenhuis gebracht, hij moest weer gedotterd worden.
Dit is donderdag gebeurd en gelukkig met goed resultaat.
Vrijdag mocht hij weer naar huis en heb ik hem samen met Daan opgehaald.
Dit alles had een flinke impact deze week.
Meer dan ik verwacht had.....

Vooral Daan had het er moeilijk mee, maakte zich zorgen om papa die alleen in het ziekenhuis was. Vroeg zich ook af of hij ook alleen in het ziekenhuis moest blijven als dat nodig was...
Nee, dan mogen papa of mama bij hem blijven...
Vervolgens wilde Daan kunnen toveren, dan toverde hij zich papa en papa kind, dan kon hij tenminste bij papa blijven en hoefde hij papa niet alleen te laten.
Waar een kind van 4 al niet aan denkt.
Maar goed, de bezoekuren waren een beproeving, de flies naar Alkmaar niet misselijk en de weg naar huis duurde dan ook aldoor eindeloos.
Wij waren dan ook wat blij dat we hem vrijdag weer thuis hadden, goed en wel.
Ruud is vrijwel klachtenvrij, moet nu alleen veel lopen.....

Verder heb ik vrijdagmiddag dan toch eindleijk mijn bril gehaald, die klaar lag....
Na tijden vrijwel dagelijks hoofdpijn toch maar eens mijn ogen laten testen en jawel..
ik word oud!
Het is definitief....
Ik heb een leesbril....

starbook

Ik had nog allemaal foto's van een fotoshoot voor de kerstkaart van dit jaar...
Hoeweld e kaarten nooit verzonden zijn, weer eens vergeten, wilde ik nog wel iets doen met de foto's.
Dus.....Ik heb eindelijk de grote stap genomen en een starboekje gemaakt.
Wat er werk is dat zeg, maar met de werkbeschrijving van Mireille is het me gelukt:

kadootjes

Soms heb je zin om iemand iest kado te doen, iemand blij te maken. Het hoeven geen grote kado's te zijn, een kleinigheidje wat met zorg is uitgezocht of gemaakt ik vaak het leukst. Om te geven en zeker ook om te krijgen.
Dus...
Heb ik me aan 2 explosionboxen gewaagd.
Ik wilde die al een poosje uitproberen, maar het leek me moeilijk....
Het viel me echter mee en heb de smaak te pakken.
Ik ga voor meer!!!!

De eerste is voor mijn schoonzus, die had al een poos geen recente foto's van daan meer ontvangen. De 2e gaat naar de trainster van mij en Micky, Mirthe. Voor al haar hulp en inzet van de afgelopen anderhalf jaar. Zonder haar hadden we nog steeds een boomeranghond in huis, een stuiterbal waar geen land mee te bezeilen was.....

vriendjes

Daan heeft 2 nieuwe vriendjes, of liever gezegd vriendinnetjes.
Het zijn 2 meisjes....
2 cavia's hebben hun intrede gedaan in ons huishouden.
Dit tot groot vermaak van de beide honden, die zijn niet bij de kooi weg te slaan.
Daan heeft ze zelf hun namen gegeven, Annie en Misterie.
Hij is er groots mee en mag ze zelf verzorgen. Ik vind het erg belangrijk dat hij leert zorgen voor anderen en voor dieren. De cavia's zijn wat dat betreft goed oefen materiaal
En daan...
Die neemt zijn taak ter harte!
Misterie is nog even moeilijk op de foto te krijgen, is erg schuw, maar Annie...

geheimpjes

"mama, kom eens mee naar buiten, ik moet je een geheim vertellen.....
mama....
jij bent de beste!!!!!
maar niet tegen papa zeggen hoor, het is niet zo leuk als je niet de beste bent!"

en daar sta je dan, giechelend en giebelend proberen je lachen in te houden om je zoon te vertellen dat het eigenlijk niet zo aardig is tegenover papa, dat die ook goed voor hem zorgt.........

Maar...
ik voiel me wél gevleid

nieuwe lootjes

deze zijn van afgelopen week! Zowel een paar digi's als gewone.......

griezels en engerds....

Deze griezel maakte mijn keuken onveilig...
Hield zich schuil op het aanrecht en ik greep er bijna in met opruimen!
Ik hou niet van wespen en zeker niet van deze groters. waar die zich de hele winter verstopt heeft weet ik niet, maar ik wil er gauw vanaf!